Umiem to wytłumaczyć jedynie urojeniem wyższościowym, czyli podstawą tożsamości- nazwijmy umownie- progresistowsko liberalnej elity postkolonialnej– Rafał Ziemkiewicz na temat reakcji części rządzącej koalicji, na „jedynie słuszne zachowanie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, który zamiast 30 raz policzek nadstawić i zeszmacić, to wreszcie jako jeden jedyny pierwszy Polak, użył bardzo łagodnego argumentu symbolicznego i dał Ukraińcom 2-3 tygodnie na reakcję.
Propaganda ich jest perfekcyjna, my nie posłaliśmy żadnej książki o ludobójstwie w świat, a w tym czasie były szef IPN za pieniądze diaspory wysłał na zachód książkę ” Druga wojna polsko ukraińska 1942-1947″ – przypomina dr Lucyna Kulińska. U nas relatywizacją i fałszowaniem historii zajmuje się miejscowa diaspora.
W 2002 r. dziennikarz GW pisząc o przyłączeniu się Jacka Kuronia do protestu Ukraińców w lwowskiej Radzie przeciwko Cmentarzowi Orląt Lwowskich, przypomina wypowiedź Kuronia z marca 1992r. : „Ja, Polak ze Lwowa, jestem szczęśliwy, że Lwów jest miastem ukraińskim” .
Zawiązek Ukraińców w Polsce należy do frakcji faszystowskiego nacjonalizmu, nie utożsamia się z ziomkami, ukraińskimi ofiarami tej zbrodni.
„Zasadniczą część działań w latach powojennych, banderowcy skierowali przeciwko miejscowej wiejskiej ludności. Terrorystyczne działania to według moich obliczeń śmierć 90 tysięcy cywilów– pisał ukraiński historyk Witalij Masłowśkij w 1999 r. Bandyci mordowali wykorzystując taktykę szybkich napadów, którą „SAMI NAZYWAJĄ PARTYZANCKĄ”.
Tekst: Piotr DalekiKształt pamięci historycznej Polaków, nazwanej „narodową” określał Kreml, a wykazy polskich miejsc pamięci na terytorium Związku Sowieckiego sporządzane były nie w Warszawie ale w Moskwie. Liczyły przeważnie kilkanaście obiektów związanych z ruchem rewolucyjnym, tworzeniem jednostek „ludowego” Wojska Polskiego czy też „wybitnymi” postaciami polskiego ruchu komunistycznego – pisał Andrzej Przewoźnik w 2008 roku. (komentarz do albumu muzycznego Wołyń 1943)
Obecnie pamięć historyczną Polaków, nazwaną „narodową” określa Kijów, a wykazy miejsc pamięci ofiar ukraińskiego ludobójstwa na byłych Ziemiach Wschodnich Rzeczypospolitej i w III RP, oraz imiona „wybitnych” postaci z bojówek banderowskich siepaczy, sporządzane są nie w Warszawie, ale w Kijowie.
