Stronnictwem ukraińskiem zainteresowali się z pоczątku polscy politycy, będący w swej polityce epigonami poetów romantycznych. Bismarck zauważył to już, że Polacy są politykami w poezji i poetami w polityce. Chodziło o osłabienie Rosji przez jej rozbicie na Rosjan i Ukraińców, tudzież o uzyskanie sojuszników w równie pod jarzmem jęczących Ukraińcach. Była to polityka hr. Badenich, namiestnika i marszałka kraju.
Fragment książki wydanej po 100 latach od jej pierwodruku ” Z krainy ruin, tyfusu i niedoli” Jana Zamorskiego. Link poniżej
Zabrano się więc do uposażenia partji ukraińskiej we wszystkie atrybuty narodowe, jakie z Polaków rozdartych czyniły naród. Polacy mieli tradycję historyczną, wyszukano więc dla Ukraińców kozaczyznę jako odpowiednik tej tradycji historycznej. Polacy mieli literaturę — zaczęto więc na gwałt najobskurniejszych pismaków dyalektu małorosyjskiego pasować na epokowe postaci literackie. W literaturze Polacy mieli genjusza, jednomyślnie uznanego — postawiono więc pendant w osobie Tarasa Szewczenki i kazano mu być „mleczem, krwią i pokarmem duchowym” tego substratu na naród. Religją wspólną przyszłej Ukrainy miała być unja. Stwarzano też na gwałt ukraiński język. Polska Rada Szkolna Krajowa, zwłaszcza jej polski członek radca Baranowski położyli w tym kierunku podwaliny przyszłości, przez stworzenie „ukraińskiego” języka naukowego w podręcznikach szkolnych. Mnożono też za polskie stypendja „uczonych”, którzy na równorzędnych katedrach uniwersytetu lwowskiego mieli wykładać w nowym ojczystym języku wszelakie dyscypliny wyzwolone.
Zakrzątnięto się tak gracko, że do lat kilku utworzono fikcyjny, ale kopiowany na polskim naród z językiem, historją, kulturą i literaturą. Przemyślni Austrjacy z Prusakami wyrwali rychło te fikcję z rąk polskich i obrócili ją przeciw Polakom jako bardzo dotkliwą, a czasami zabójczą broń polityczną.
LINK DO ZAKUPU KSIĄŻKI.