Piosenka o dawnym Lwowie
O Lwowie to będzie piosenka,
bogata historia, zwycięska i piękna.
Rozkwita przepychem tego miasta,
jak urocza, zakochana niewiasta.
Miasto, z Paryżem i Londynem,
z Wiedniem, a nawet Rzymem,
historycznie – równać się może,
o wielonarodowym folklorze.
Miasto handlu, radości i zabawy,
tu każdy znal szczęście bez obawy.
Tu cały handel, Żydzi opanowali,
a chłopi, płody rolnicze sprzedawali.
Miasto teatrów, uczelni, kościołów,
restauracji, klubów i licznych żywiołów.
Tu piwko lwowskie i pyszne precelki,
smaczne zakąski, raj uciech wszelkich.
Moda paryska – godna światowych gal,
są nawet kasztany – jak na Placu Pi Gal.
Na zakupy zachęcały – całe wycieczki,
uwodząc urodą, piękne Żydóweczki.
Tu każdy bogaty i forsiasty był,
cieszył się życiem i radośnie żył.
Lwowiacy, to ludzie bardzo weseli,
pełni humoru, choć majątku nie mieli.
Każda ulica, z wieczora czy z rana,
pełna muzyki, była też rozśpiewana.
Czy to w cukierni a nawet w barze,
skrzypeczki grały, zakochanej parze.
Ulica pachniała gorącym kakaem,
świeżym pieczywem – chrupiącym rogalem.
Orkiestra skoczne, pioseneczki grała,
do degustacji, wszystkich zapraszała,
Każdego przechodnia tu zachęcano,
smaczne i zdrowe – śniadanko dawano.
,,Dzisiaj dodatek – z niespodzianką”,!
jajecznica z trymbulką, kawusia ze śmietanką!
Tu Radio „Lwów”- swoją audycję miało,
wtedy całą Polskę, humorem zabawiało.
To Szczepcio i Tońcio – obaj „bałakali”
humoreski, na Wesołej Lwowskiej Fali.
Tam, na spacerek do Stryjskiego Parku,
bryczką jechałeś do Kleparowa albo do barku.
Wesoło było i humor – atmosfera domowa,
Oraz miłość, bo wszędzie była – kultura kresowa.
Pomnik Mickiewicza i Kilińskiego,
były ozdobą grodu i
29 stycznia 82 lata temu polska wieś Koniuchy została zaatakowana i zniszczona w brutalnej pacyfikacji przeprowadzonej przez sowiecką partyzantkę. To nie była bitwa ani akcja wojskowa. To nie była odpowiedź na zagrożenie militarne. Był to zaplanowany atak na bezbronną ludność cywilną – jedna z największych i najbardziej bestialskich rozpraw z cywilami podczas II wojny światowej w tej części Kresów Rzeczypospolitej. Dziś Koniuchy znajdują się na terenie Litwy. Sprawcy masakry nigdy nie zostali osądzeni (IPN).
https://ipn.gov.pl/pl/
Nie zostali osądzenie sprawcy wielu innych masakr, również w tej części Kresów Rzeczypospolitej, która znajdują się na terenie Ukrainy. Mimo, iż w polskim rządzie mamy wielu przedstawicieli mniejszości ukraińskiej.
Zgodnie z ówczesnymi tendencjami pojęcie nauki, zostało, powiązane z FILOZOFIĄ MARKSISTOWSKĄ, a dydaktyka Z PROPAGANDĄ PARTYJNĄ- wspominał Mieczysław Inglot (Polska kultura literacka Lwowa )inauguracyjne przemówienie rektora Uniwersytetu we Lwowie 15 stycznia 1940 roku. Przemówienie Michaiła Marczenki, Ukraińca o antypolskich inklinacjach, otwierało nowy rozdział w dziejach LWOWSKICH UCZELNI:
W czasie panowania polskiej szlachty i burżuazji POLSCY PANOWIE zamierzali przekształcić uniwersytet lwowski w centrum REAKCJI FANATYZMU I POLSKIEGO BURŻUAZYJNEGO NACJONALIZMU. Czołowe miejsce na uniwersytecie zajmował wydział teologiczny, który skupiał najbardziej REAKCYJNE SIŁY POLSKO KATOLICKIEGO ZACOFANIA- mówił Marczenko.
Prof. historii wschodu Europy, Michajło Hruszewski wydaje od roku 1898 historię KRAJU, który wbrew historii podobało mu się nazwać UKRAIINĄ –RUSIĄ. W tym nie ma nic złego. Wolno historykowi nie liczyć się z historią . Dotychczas VII tom cały poświęcony historyi Polski, ale nosi tytuł Historia Ukrainy Rusi – Czasy Kozackie i kończy się rokiem 1625. (Świat Słowiański pod red. Feliksa Konecznego 1908r nr 59)
Prof. Jarosław Hrycak napisał w 2024 roku „tysiącletnie DZIEJE UKRAINY” z rozdziałami: Ruś Kijowska, Mongołowie, Kozacy w XVII w. – bez przynależności tych ziem ukrainnych do Polski Piastów i Jagiellonów, a potem pod zaborem. Czy to aby nie plagiat? Prof. Hrycak wypowiedział się też na łamach Gazety Wyborczej: Chciałbym, aby Ukraińcy i Polacy mieli nowego bohatera – ADAMA MICHNIKA.
Zaskoczył mnie ogromnie niski poziom nauczania i odmienny system kierownictwa. Pierwszym dyrektorem szkoły był najpierw pracownik administracyjny kołchozu, po nim kierownik jednego z banków lwowskich. Obaj dążyli do radykalnej zmiany sposobu myślenia grona nauczycielskiego i sprowadzenia szkoły na tory nie zakładu nauczycielskiego, a placówki propagandy politycznej.
Skoro obok szkolnej władzy rządziła w szkole partia, a oprócz nauczyciela wychowywał uczniów jeszcze politruk, przewodniczący pionierów i sekretarz komsomołu –w szkole panował chaos- prof. Mieczysław Inglot o sowieckiej edukacji po17 września 1939 roku we wschodnich województwach okupowanej RP (Polska kultura literacka Lwowa 1939-1941.)
Stalin udoskonalił narzędzie imperialnego podboju, kształtowanego w Rosji od czasów Katarzyny. Sowietyzacja narodu polskiego to zrobienie z niego integralnej części społeczeństwa sowieckiego, UPODOBNIENIE go STRUKTURALNIE, PSYCHICZNIE, ideowo do społeczeństwa żyjącego na ziemiach nad Oką Kamą Leną – o okupacji rosyjskiej na ziemiach wschodnich RP w pierwszej połowie 1941 roku, pisze prof. Mieczysław Inglot.
Rzesze zesłanych inżynierów, medyków i elektromonterów nawet, zakończą swe życie w Swierdłowsku, Ałama Acie i Stalinabadzie, oddając SWE SIŁY I WIEDZĘ ZABORCY SWEGO KRAJU.
W zamian za to na ulicach Lwowa i Wilna, Białegostoku i Łomży rozlegać się będzie PONOWNIE MOWA ROSYJSKA zawleczona z nad Morza Kaspijskiego i Uralu nie przez dziesiątki, ale setki tysięcy, może wkrótce MILIONY LUDZI OSIEDLONYCH na MIEJSCU wywiezionych POLAKÓW.