22 czerwca 1941 roku, potężna machina wojenna III Rzeszy, jej sojuszników i satelitów, runęła na Związek Sowiecki na całej długości jego ówczesnych granic – od Bałtyku po Morze Czarne. Ukraińscy nacjonaliści 22 czerwca uznali za dzień, który „przejdzie do historii jako data o wyjątkowym znaczeniu” a ich rzecznik w Generalnej Guberni W. Kubijowycz zapewniał, że ukraińscy nacjonaliści będą „się modlić za fuhrera narodu niemieckiego i jego rycerskich żołnierzy”. Teraz wszystkie drogi prowadziły nacjonalistów ukraińskich do Lwowa. A we Lwowie?
Dzięki drukowi nie trzeba było tracić tyle czasu na przepisywanie książek, i coraz więcej uczących się mogło posiadać książki własne. Studenci rozchodzili się po całym kraju, coraz łatwiej było o nauczyciela, przybywało szkół, i tak około roku 1500 cała szlachta i mieszczaństwo były w Polsce piśmienne, tak iż pod tym względem wyprzedziliśmy sąsiednie Niemcy. Za Zygmunta Starego należał Kraków do najruchliwszych ognisk drukarskich w Europie. Uniwersytet Jagielloński kwitnął, uprawiano obok teologii filozofię, starożytnictwo greckie i rzymskie, prawo i nauki przyrodnicze, zwłaszcza zaś astronomię i matematykę. (prof. Feliks Koneczny Święci w dziejach narodu polskiego)
Umiem to wytłumaczyć jedynie urojeniem wyższościowym, czyli podstawą tożsamości- nazwijmy umownie- progresistowsko liberalnej elity postkolonialnej– Rafał Ziemkiewicz na temat reakcji części rządzącej koalicji, na „jedynie słuszne zachowanie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, który zamiast 30 raz policzek nadstawić i zeszmacić, to wreszcie jako jeden jedyny pierwszy Polak, użył bardzo łagodnego argumentu symbolicznego i dał Ukraińcom 2-3 tygodnie na reakcję.
Propaganda ich jest perfekcyjna, my nie posłaliśmy żadnej książki o ludobójstwie w świat, a w tym czasie były szef IPN za pieniądze diaspory wysłał na zachód książkę ” Druga wojna polsko ukraińska 1942-1947″ – przypomina dr Lucyna Kulińska. U nas relatywizacją i fałszowaniem historii zajmuje się miejscowa diaspora.
W 2002 r. dziennikarz GW pisząc o przyłączeniu się Jacka Kuronia do protestu Ukraińców w lwowskiej Radzie przeciwko Cmentarzowi Orląt Lwowskich, przypomina wypowiedź Kuronia z marca 1992r. : „Ja, Polak ze Lwowa, jestem szczęśliwy, że Lwów jest miastem ukraińskim” .
Zawiązek Ukraińców w Polsce należy do frakcji faszystowskiego nacjonalizmu, nie utożsamia się z ziomkami, ukraińskimi ofiarami tej zbrodni.
„Zasadniczą część działań w latach powojennych, banderowcy skierowali przeciwko miejscowej wiejskiej ludności. Terrorystyczne działania to według moich obliczeń śmierć 90 tysięcy cywilów– pisał ukraiński historyk Witalij Masłowśkij w 1999 r. Bandyci mordowali wykorzystując taktykę szybkich napadów, którą „SAMI NAZYWAJĄ PARTYZANCKĄ”.
